Punta Arenas, Chili

Wind

20 december 2017 - Punta Arenas, Chili

7 t/m 20 december

Met een fleecetrui, windjack en sokken in mijn sandalen loop ik naar de gemeenschappelijke ruimte. Ik passeer de tentjes die tussen houten schotten staan en hun scheerlijnen hier aan vast hebben geknoopt. Wind is 1 ding wat hier zeker is en als deze niet aanwezig is, gaat daar het ‘weergesprek’ over.

De grens van Chili zijn we makkelijk over gekomen, met de wind in onze rug rijden we naar Puerto Natales.  We staan op een camping die vooral gericht is op backpackers, maar ook campers lijken deze fijne camping te hebben gevonden. Je mag meeklussen, je kan zelf koken, er is WIFI en heel belangrijk….een warme douche.We zwerven door de stad, eten (natuurlijk) vis en wandelen langs het water. Liv is onder de indruk van de wind, ze vindt het wel een beetje spannend.

Eigenlijk willen we het beroemdeTorres del Paine met onze eigen bus bezoeken, maar de onverharde weg laat dit nu niet toe. We besluiten voor nu dus door te rijden naar Punta Arenas. Dit is voor Chili ‘ fin del mundo’ en dat voelt toch ook wel bijzonder. Wie weet komen we nooit meer zuidelijker. Kamperen met wind en kou blijkt echter geen goede formule voor campings en die zijn hier dan ook eigenlijk niet te vinden. We belanden bij een hostel en het is een gezellige ratjetoe van campers, tentjes en mensen uit het hostel zelf. Allemaal op zoek naar beschutting tegen de krachten van de natuur.

Hier aan het einde van de wereld moet je op bezoek bij de pinguïns. Met een prachtige boottocht van 2 uur zijn we naar een piepklein eilandje gevaren. Er is daar niets anders te vinden dan een vuurtoren en een pinguinkolonie. De zon schijnt, de wind ligt, we zien een pinguïn zwemmen en zelfs pasgeboren pinguïns. Het is een prachtige ervaring om ze in alle rust van zo dichtbij te kunnen zien. Dit maakt ook indruk op Liv

Fort Bulnes is voor ons het verste zuidelijke puntje wat we ooit hebben behaald. Het fort zelf is een reconstructie, maar het pad wat je daar langs de kust kan volgen is prachtig. De wind in de haren, de regen in het gezicht, uitkijkend over de zee. Dan voel je hoever je bent gereden. Van dit (voor ons) allerverste strand nemen we stiekem een schelpje mee. Met een warme kop koffie kijken we bij het  bezoekerscentrum naar de vele schepen die hier hebben gevaren en de ontwikkelingen die een ooit zo belangrijke havenstad heeft doorgemaakt.

We volgen de kustlijn weer terug naar ons vertrouwde hostel. Het is een prachtige rit met 'onze Comet', waarbij je ook vele scheepswrakken ziet. Bij het hostel worden we anderhalve week in kerstsfeer en Chileense gastvrijheid ondergedompeld. Dit is wel nodig. Onze campervan kunnen we niet verder meer meenemen op reis. Het voelt als een storm die onze plannen in de war schopt. Op dit zuidelijkste puntje hebben we wat ‘scheepsknopen’ moeten doorhakken.

We zijn van windrichting verandert…..

Foto’s

4 Reacties

  1. René Spruijt.:
    23 december 2017
    Met mooie metaforen verteld verhaal. (talent) JAMMER van deze onverwachte afloop.
    Goede reis home.
    Welkom in ons saaie grijze warme n
    Nederland.
  2. Ans Habraken:
    23 december 2017
    Erg leuk geschreven. Ik begrijp hieruit dat jullie huiswaarts keren. Dat is jammer, maar jullie zijn een geweldig avontuur ingestapt. Jullie hebben je dromen gevolgd. Als die dromen iets anders gaan lopen als verwacht, is het belangrijk dat je weer je hart volgt. Jullie, en Liv natuurlijk ook, nemen veel herinningen en ervaringen mee naar huis. Goede reis. En geniet straks weer lekker van de heerlijk geasfalteerde wegen, de altijd warme douche en windstille slaapplek. Groetjes Gerry en Ans (van camping in El Callefate)
  3. COMETtheVAN:
    23 december 2017
    Gerry en Ans, wat een fijne en lieve reactie.
    We gaan heerlijk thuis genieten van ons asfalt en ducha caliente. En nadenken hoe we onze droom ergens anders weer verdee gaan vormgeven. Hele fijne kerstdagen. En een artistiek nieuwjaar.
  4. Ans Habraken:
    24 december 2017
    Dank jullie wel. Succes. :-)

Jouw reactie